„Plastic bag theory” wyjaśnia, dlaczego trudno stworzyć relację z bezproblemowym mężczyzną

„Plastic bag theory” wyjaśnia, dlaczego „łatwy” mężczyzna wcale nie gwarantuje życia usłanego różami. Wyluzowany partner często wykazuje brak zaangażowania w relacji, przez co związek z nim może męczyć i okazać się raczej jednostronny.

Nie pokłóci się, zgodzi się niemal na wszystkie proponowane przez ciebie plany, w końcu będziesz się czuła przy nim spokojnie. Idealny mężczyzna? Tak może się w pierwszej chwili wydawać. Jak blisko jest jednak od wyluzowanego faceta do nonszalanckiego? Dlaczego z pozoru bezproblemowy partner często okazuje się problemem we wspólnym życiu? Wyjaśnieniem tego fenomenu ma być wiralowa teoria, czyli plastic bag theory, która tłumaczy, co nas przyciąga do takich ludzi i gdzie kryje się haczyk.

Plastic bag theory, czyli teoria plastikowej torby, tłumaczy, dlaczego wyluzowani mężczyźni wydają się pociągający

Plastic bag theory w dość bezpośredni sposób porównuje niektórych mężczyzn do... foliowej torby. Dlaczego? Bo to typ człowieka niestawiający oporu, dopasowujący się, płynący z prądem, żyjący lekko. Na pierwszy rzut oka brzmi to naprawdę dobrze. Nie ma mowy o love bombingu, presji, dramach. Nic dziwnego, że wydaje się to takie atrakcyjne. Jednak według wiralowej teorii życie z takim facetem może okazać się wyczerpujące emocjonalnie, a nawet prowadzić do mankeepingu.

Zmęczenie nonszalanckimi mężczyznami i tęsknota za szarmanckością

Ciemną stroną wyluzowanego faceta może być jednak to, że ostatecznie brakuje mu inicjatywy, nie bierze odpowiedzialności za swoje działania i jest po prostu niedojrzały emocjonalnie. Nie zależy mu na rozwoju, nie przejmuje się zbytnio swoim życiem, co odbija się na relacji, w której zdaje się raczej na inicjatywę partnerki, zamiast wychodzić z własnymi propozycjami. Trudno też oczekiwać od niego wsparcia czy troski. 

Blisko mu więc do nonszalanckiego typa (non-chalant guy), który w ostatnich tygodniach znalazł się pod ostrzałem w mediach społecznościowych. Nonszalancka osoba jest nie tylko swobodna w obyciu, ale też lekceważy normy, jawi się jako niedbała lub obojętna. Kiedy my reagujemy emocjonalnie, bo coś jest dla nas ważne, ktoś taki potrafi bezceremonialnie wzruszyć ramionami. Taka postawa może nie tylko sprawiać, że czujemy się zlekceważeni, ale też dać nam do zrozumienia, że to na nas spoczywa odpowiedzialność, aby w relacji coś się działo. To my musimy rozwiązywać problemy. Manchild tymczasem się do tego nie kwapi. 

Nic zatem dziwnego, że sieć zalały wyznania kobiet wprost komunikujących, że jeśli mają być w związku, to chcą szarmanckiego faceta. Takiego, który wie, czego chce od życia. Ma swoje zdanie i potrafi wykazać się opiekuńczością, troską, ale też inicjatywą. Zabierze na romantyczną randkę. Mimo tego, że kobietom tym nie brakuje pomysłów, stać je na wyjście na miasto, mają swoje pasje oraz mnóstwo zajęć. Kiedy świetnie radzimy sobie same, dbamy o siebie, przyjaciół, rodzinę, przestajemy mieć siłę i cierpliwość do mężczyzn, którym nie chce się postarać, okazać czułości, zainteresowania, zapytać, czy wróciłyśmy po spotkaniu bezpiecznie do domu, jak się mamy (to można wyłapać często już na pierwszej randce) i tak dalej. Obciążające, niskiej jakości relacje już nas nie zadowalają. Zwłaszcza że często kończą się, kiedy zaczynamy chcieć czegoś więcej, a bliskość robi się poważna lub pojawiają się jakieś życiowe trudności. Nonszalanccy mężczyźni zwykle wtedy znikają z naszego życia niczym foliówka porwana przez wiatr.

„Chill” to nie to samo, co dojrzałość i realne zaangażowanie

W teorii wydaje nam się, że chcemy „łatwych” związków. Bez dramatów, gier, napięcia. Jednak w życiu różnie się układa. Pojawiają się trudności w pracy, w rodzinie, z bliskimi, którym trzeba stawić czoła. A to zwykle oznacza test dla relacji: czy potrafimy rozmawiać, wspólnie szukać rozwiązań, podejmować decyzje i brać za nie odpowiedzialność, mieć własne zdanie na dany temat. Kiedy wszystko się układa, łatwo być dobrym partnerem. Dopiero gdy pojawiają się kłopoty, prawda wychodzi na jaw.

Przy wyluzowanych facetach w którymś momencie może pojawić się zmęczenie i frustracja – w końcu obok codziennych zmagań musimy też zaopiekować relacje, uczucia, zorganizować kolacje, wakacje i inne atrakcje. A „chill guy” na te propozycje łaskawie przystaje, a może tylko wzruszy ramionami, bo w końcu wszystko mu jedno. A może powie: „wszystko, jak chcesz”, co wcale nie oznacza, że chce dla nas dobrze, ale, że żyje siłą rozpędu. Nie obchodzą go potrzeby i emocje partnerki.

Trudno bez realnego zaangażowania wierzyć w czyjąś miłość i mieć poczucie bezpieczeństwa, które przekłada się na codzienną satysfakcję, jak i na to, co dzieje się między partnerami w sypialni. Nagle orientujemy się, że tylko my planujemy, inicjujemy rozmowy, podtrzymujemy relację. On? Dryfuje.

Emocjonalny minimalizm, który drogo kosztuje

Najbardziej zdradliwe w tym typie dynamiki jest to, że długo nie wygląda jak problem. Wręcz przeciwnie – po intensywnych, trudnych relacjach może być niczym powiew świeżości i ukojenia. Jednak z czasem coraz bardziej czujemy na sobie ciężar, odnosimy słuszne wrażenie, że wykonujemy niewidoczną pracę. Tymczasem relacja nie polega na tym, aby ktoś nigdy się nie sprzeciwiał i zawsze dostosowywał do potrzeb drugiej strony. Przeciwnie, polega obecności, posiadaniu własnego zdania oraz umiejętności komunikacji – nawet jeśli ma to oznaczać lekkie tarcia w związku. 

Plastic bag theory nie mówi, że spokój w relacji jest zły. Przypomina tylko, że spokój bez obecności i zaangażowania to iluzja. Oczywiście czasem w życiu może ułożyć się tak, że jedna strona będzie wkładać więcej wysiłku, bo druga nie będzie miała na to wystarczająco przestrzeni. Jednak permanentny brak równowagi oraz niepewność związana z tym, czego ktoś chce lub co, czuje, są nie do wytrzymania. Wtedy zamiast czuć się kochanymi, wybranymi, chcianymi, zaczynamy po prostu czuć się jak opcja wybrana z braku lepszej.